insan varlıgı özünden önce oluşmaktadır bu durumda varlıgımızı önce zıcmak sonra şekil vermek die düşünübilirsiniz.ama sorun şu ki ben hala zıçmış durumdayım.kılgısal bir durum olarak gördügüm angst halim esasında otantik bir dasein olarak beni uslamlama yönünde etkiliyor.oturuşum kalkışım avantgardcı olmakla birlikte yemek yiyişimde zıcışımda postmodern tavırlar var şöyleki yemek yerken postiş yaparım ben yani ürettiğim şey aslında ordan burdan topladıgım içinde dönüştürdüğüm görünüş olarak haliyle somut ama yakından bakınca soyut bir eserdir.tabi ki camus nun dediği gibi herşey saçma olabilir yani ona göre zıçmak saçmadır.ama kant ile hegelin zıçma ahlaki aynı değildir.hak verceksinizki spinoza daha aşkın zıcar.hegelin insanı zıcarken kendine yabancılaşır ama marksınki gibi negatif manada deildir bu yabancılaşma hegelde daha çok bokuna dışardan bakma durumundadır.witgenstein aslında herkesin zıctıgını ama renginin ve kavramlarının farklı oldugunu söyler ona göre zıcarken dil karmaşıklıgı saçmadır.heidegger ise zıçmanın bir zaman problemi oldugunu dile getirir.nietzche ye göre ise üstün insan zıçmaz.baudrillard sıçmanın bir ilüzyon ve simulark oldugunu aslında zıçmadıgımızı savunur.descartese göre zıçıorum o halde varımdır.epiktetosa göre köleyle sahibin aynı sınıfta oldugu tek an zıçma anıdır.beauvoir erkeğin kadından daha çok zıçtıgını söyler.
kaynakca:
say yayınları felsefe seti
bertnard russel felsefe set
0 yorum:
Yorum Gönder